Outback Triologie Part II

Pfew…weer even diep de hersens kraken! Heb besloten een echte bekpekkert te worden en zit nu in de heerlijke airconditioned state library, twee uur lang helemaal gratis (ja mevrouw de bibliothecaris ik ben echt aan mijn paper aan het werken!) te snintersnetten! Iets minder slim van deze bekpekkert is dat ze dr notitieblokje is vergeten, dus dat het uit het blote bolletje moet komen! Misschien wel een gelukje voor jullie, wordt het misschien iets minder gelul!

Gebleven in Iga Warta…
De volgende dag weer veel gereden, de Flinders ranges achter ons gelaten met voor ons niks dan een uitgestrekte platte vlakte. Onderweg nog even kennis gemaakt met wat voor gestoorde mensen er in de outback wonen: Talc Alf was de naam, hij woonde een stukje van de weg af en kondigde zijn onderkomen aan als een galerij! Daar aangekomen bleek het een verschrikkelijke weirdo te zijn die, ik moet het hem meegeven, mooie beeldhouwwerkjes maakte uit talk steen maar die er ook een zeer vreemde theorie
over het alfabet op na hield: Eenmaal begonnen was de beste man niet meer te stoppen: elke letter werd verklaard, elke naam van elk land en elk volk werd verklaard en het is waarschijnlijk maar goed dat ik jullie het niet precies uit kan leggen want dan zat er ook echt een kronkel in mijn hoofd fout! Maar goed, het was leuk om te zien en een wandelingetje over zijn landgoed was ook niet bepaald saai: een wasmachine aangedreven door een fiets, een pub zonder alcohol, een hondenhok zonder hond en vele leuzen over zijn republiek (hij had zijn eigen republiek opgericht). Leuke onderbreking dus van de rij-sleur!Een andere leuke onderbreking was het regelmatig abrupt stoppen van Simon omdat er weer een of ander wild en geweldig beest te zien was: Een Perenti: de op een na grootste lizard ter wereld (de enige groter is de Komodo!) geweldig dier, geweldig gevaarlijk ook; bek met 65 vlijmscherpe tanden en een staart die je been als een twijgje kan breken, daarna nog de zeldzame bushturkey gezien, ook weer een maf dier!

Een lekkere BBQ lunch gehad in outback dorp Marree, tevens het begin van The Oodnadatta Outback Track. Ik zal het voor een plaatsje uitleggen en dan is het voor alle andere ook duidelijk: De dorpjes en stadjes waar we kwamen lagen allemaal in de middle of nowhere en hadden een
inwoneraantal varierend van 3000 naar 3. De meeste stadjes waar we doorheenreden bestonden uit een paar huizen langs een verlaten stofweg (als er nog een droge struik over de weg werd geblazen door de wind dan was het wild west plaatje compleet geweest, en natuurlijk een piepjonge Leonardo!) een pub/hotel en benzine pomp. Geen hond, mens, kip of zelfs kangeroe op straat en dat was ook niet vreemd als je naging dat de zon zonder pardon alles in brandende hitte bedekte en de wind het stof schurend langs je wangen deed waaien en de vliegen probeerden in ieder gaatje van je lijf te kruipen!
Verder gereden en onder weg nog wat rare plekken tegengekomen:Het landgoed van een rijke man uit Melbourne die zijn land gebruikt om allerlei beelden van sloopwaar te maken en te protesteren tegen nucleaire energie in australie. Daarbij ook nog een mega bruinkoolmijn gezien en het grootste zoutmeer ter wereld, Lake Eyre! Ook nog op wat aparte plaatsen water tegengekomen waar het normaal gezien de tijd van het jaar kurkdroog had moeten zijn! Toen maakte Simon ons lekker met het vooruitzicht op een “natural Spa” in het midden van de woestijn; wij enthousiast als een stel kleine kinderen (ja het kind kwam wel in ons boven op deze trip) zo snel als de zinderende hitte het toeliet onze bikinis en shorts aangetrokken en naar de spa gesprint….Later zei Simon: Ik heb jullie nooit gezegd dat ie groot was, als jullie het hadden gevraagd dan had ik eerlijk geantwoord: zo groot als de achterkant van de jeep….Het was desalniettemin weer even een heerlijke verfrissing!
Toen nog even gestopt bij The William Creek Hotel: Een dorpje dat bestaat uit de pub/hotel/caravanpark, waar je parkeergeld moet betalen (er staat een meter) en waar de eigenaar ooit een keer een stoplicht had geplaatst om toeristen te klooien! De pub is legendarisch aangezien iedereen die er komt er iets van zichzelf achter moet laten, ik heb er gepoept….

Uiteindelijk net op tijd voor een schitterende woestijns zonsondergang gestopt bij onze nieuwe kampplaats; midden in de woestijn aan een riviertje! Briljant! De nodige kodakjes gemaakt en savonds genoten van een uitleg van de nachtelijke hemel door Simon (ik kan nu met behulp van de sterren het zuiden bepalen, wel alleen hier, thuis heb ik er niks aan!) en een leuke singa long met marshmallows in het kampvuur toen hij zijn gitaar te voorschijn haalde! Vlak voordat ik in bed kroop nog het meest bizarre en mooiste sterren-iets gezien wat ik ooit heb gezien: Ik weer niet wat het was, mijn beste gok was dat het de UFO was die Talc Alf opkwam halen: In mijn ooghoek zag ik ineens een paarsoranjegele streep parallel langs de horizon trekken, traag en voor een flinke afstand ook! Het was schitterend! En nee, ik had geen zonnesteek, Fabien zag het ook! End of dag drie!

De volgende dag weer met het krieken van de dag ontwaakt (als het de zon niet is die je wakkerschijnt dan zijn het de vliegen wel!) spullen gepakt en tijd voor wat beschaving in de vorm van Coober Pedy, alhoewel ik niet weet of dat beschaafd te noemen is! Het is de opaalhoofdstad van de wereld en zo´n 80 procent van alle opal ter wereld komt daar vandaan, de omgeving van de stad, waar de mijnvelden liggen, ziet er dan ook uit alsof het is aangevallen door een stel gigantische mollen; overall Bergen met grind dat uit de grond is opgegraven in de ever-going zoektocht naar opal. Nog wat opmerkelijke feitjes over dit bizarre stadje op een rij:
- Het ligt in een van de heetste gebieden ter wereld en het weerbericht verteld achterlijke toeristen dan ook nooit de juiste temperatuur maar pretendeert dat het er wat koeler is.
- omdat het zo heet is en de vroege “goud” zoekers veel aan het graven waren, kwamen ze er al snel achter dat ze hun huizen veel beter onder de grond konden bouwen.
- Voor een stad die overall bekend stad als “ondergrondse stad” ligt er nog wel erg veel boven de grond, maar het idée is leuk!
- Wat ook leuk is, zijn alle bomen die in het stadje staan, dat wordt iets minder leuk als je je bedenkt dat al die bomen zijn gepland boven op een buis van 30 meter menselijk afval (poep!)
- Nog leuker is dat de mensen in de stad niet naar opal mogen graven, maar ze mogen wel altijd hun huis uitbreiden (tot 30 meter diep) je kunt dus wel raden dat iemand die een ondergronds zwembad, squashbaan, schietveld, thuisbioscoop, fitnessruimte en 35 slaapkamers heft dit niet heft omdat ie zo graag in Cribs wil komen!
- De mensen in Coober houden niet van de overheid: Het politiebureau bestaat pas 30 jaar en is in die tijd al een paar keer opgeblazen (vroeger kon je dynamite in de supermarket kopen!) en nu is er dan ook maar besloten een bombproof politiebureau te bouwen! De belastingdienst doet ook geen goede zaken daar: De stumpers zijn blijkbaar nog nooit in Coober geweest want ze denken dat er maar 200 mensen wonen, in plaats van de drie tot vijfduizend! Waarom zou je belasting betalen over je opal?!

Dat waren de feitjes voor vandaag! Ik heb deze feitjes geleerd na een rondleiding door de stad door Simon en een praatje in het museum slash winkel slash hotel slash voorbeeldwoning. Buiten was het heet en binnen blonken de opalen ons tegemoet, onszelf dus maar eens flink verwend: Mam heft een schitterende ring en ik zag een mooie steen in een van de vitrines en toen ik vroeg of die kerel die voor mij aan een koordje kon hangen kreeg ik een vreemde blik( ja maar, stotterde de man, opal is veel mooier als het is verwerkt…zoals dit (500$) of dit (15000$)…) uiteindelijk begreep ie mijn punt wel en heft ie de steen zelfs nog een beetje bijgewerkt (het resultaat blinkt u tegemoet op een van de vele foto´s!) ik ben er blij mee! Onze Golddigger spirit was ver gezakt; er liepen genoeg miljonairs rond in het stadje of je kon je geluk beproeven in een Noodle pit waar vast nog wel wat opal te vinden was, maar het was gewoon te warm! De pizzeria ingedoken en daar genoten van een overdaad aan mega-pizza!

Toen was het wel weer genoeg met beschaving dus nog even flink wat van het duurste drinkwater ter wereld ingeladen (toch nog een feitje!) en op weg gingen we! Weer woestijnwoestijnwoestijn, en het is toch geweldig hoe ook woestijn zo kan verschillen! Maar nu kwamen we echt in een serieus stuk niets, het was net een maanlandschap en dat had Hollywood ook ontdekt: Mad Max is er gefilmd (op de plek waar de kooi uit deel 3 stond besloten mieren mij in mijn kont te bijten!) en het ruimteschip van Vin Diesel in Pitch Black stond nog in Coober geparkeerd! Natuurlijk het niets gekodakt en toen verder naar de rand van The Painted Desert om daar kamp op te slaan!

Ik was dood, en dus vroeg naar bed!
Volgende dag een kort wandelingetje gemaakt over een paar heuvels in the Painted Desert en weer verder gereden. We wisten dat er een zwembad aan zou komen maar toen we bij een Creek kwamen waar verdacht veel water in stond mocht er toch gezwommen worden. Ik kon mezelf niet echt motiveren om in de brandende zon te gaan staan worstelen met mijn handdoekje en bikinibroekje en besloot in plaats daarvan maar op een tak boven de rivier te gaan bengelen. Het water en gespetter van Peter en Rob was toch wel erg aantrekkelijk en aangezien de kans dat ik op mijn terug klim toch wel in water zou flikkeren erg groot was, heb ik mijn zakken grotendeels ontdaan van wat spullen (paar tampons vergeten, vond het al typisch dat ik zo goed bleef drijven) en ben ik eringeknald met kleren en al! heerlijk! Dat kon helaas niet meer gezegd worden van het topje dat ik aanhad en vervolgens nat in een plasticzakje in mijn rugzak had gepropt om er pas in Alice weer uit te halen…..GATVERDAMMME….poepputrioolschimmelrottighe idstank! Na dit avontuur naar The pink Roadhouse in Oodnadatta gereden waar we hebben genoten van een lunch in de airco en een dip in the pool (een echt dit keer, met glijbaan…of ja….ijzeren iets…). Gelukkig verstandig genoeg om de rest van mijn kleren wel uit te spoelen! Ook nog even een dans en zing sessie gehad met Jeffy, de dorpsgek, een aboriginal die al zijn familie had verloren maar die nu door het hele dorp (toch wel zo´n 30 mensen) onder de hoede werd genomen; ze gaven hem eten, drinken, kleren, sigaretten, een huis en een fiets, het enige wat ze vergeten waren was zijn nagels knippen…de gedachte eraan doet me weer huiveren (denk ork in lord of the rings!). Alles leuk en alles fijn, toch weer de bus in en onderweg!

Die avond kamp op het landgoed van een cattlestation bij een groot watergat dat voor de regenval helemaal leeg was en nu zo goed gevuld dat de bodem niet aan te raken was! De vaste zwemploeg (rob, peter en ik) ging, ondanks de tegenargumenten van de rest: er drijft koeienpoep in, toch het water in, en ja, er dreef koeienpoep…maar ach! Het was een heerlijke duik; ondergaand zonnetje dat een mooie weerspiegeling werpt op het water en de bomen erom heen, yabby´s die vredig aan je tenen knabbelen en een onverklaarbaar iets dat ineens achter me uit het water omhoog spetterde (ik zag het niet en het zal vast wel een vis zijn geweest, maar onverklaarbaar iets klinkt zoveel leuker!). Rob en ik besloten maar een flinke exercise te doen en zwommen een flink stuk, toen we even bij wilden komen aan de overkant warden we echter meteen besprongen door de yabby´s (sort van kreeftjes/krabbetjes) iets minder prettig dus maar snel teruggezwommen! Weer een heerlijke maaltijd gehad, de innerlijke mens werd goed verzorgd!Simon heeft ons de ware betekenis van Australisch tweede volkslied Waltzing Matilda uitgelegd en nog wat mooie aboriginal verhalen verteld, daarna nog lekker lang onder de sterren liggen kletsen, ik kon de vallende sterren zelfs zonder contactlenzen zien!

De volgende dag was onze eerste stop bij het Mount Dare Roadhouse waar mam me nog bijna ingewisseld had voor de lovely Catherine, het dochtertje van de eigenaar, toegegeven het was een snoepje en ze wist maar al te goed hoe ze mensen kon paaien met haar grote puppy-ogen! Nog even Dr Phil zitten kijken (vreemd, in the middle of nowhere, kom je die vent tegen!) en toen weer on the go! Vandaag een legendarisch moment; we verlieten South Australia en betraden The Northern Territory ( ik ben al in 6 van de 8 staten geweest!!!!!!!!!!)
Het was de laatste dagen al warm maar het werd met de dag warmer! Zo ook die dag, snel ergens dichtbij het geografische midden van Australie geluncht waar Anita nog bijna haar voetverloor door zich te prikken aan een takje van de Mulga-tree, om toen weer verder te crossen naar…u raadt het al: een zwembad! AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH! Heerlijk!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Lekker wat gedarteld in het water en alweer gedoucht (het was dat mijn haar een grote klit en stof rasta was anders had ik geweigerd ) Toen richting kamp gereden, toch nog een flinke rit want we wilden zo dichtmogelijk bij Uluru (ayer´s Rock) uitkomen zodat we de volgende dag vroeg aan de wandel konden! Onderweg nog even kennisgemaakt met een gepensioneerde duitser die al vijf jaar met zijn twee kamelen, hond, karretje en hele hebben en houwen door Australie reisde! Superaardige kerel (vond ik althans, Anita vond hem wat minder maar dat kwam omdat hij aan haar mooie blauwe ogen had toevertrouwd dat zijn moeder hem op zijn 12e wat geld had gegeven om op zijn fietsje naar Amsterdam te gaan en een hoer te bezoeken!) natuurlijk wel een beetje vreemd maar dat moet ook wel lijkt me zo! Zijn kamelen waren ook supercool (eigenlijk waren het dromedarissen maar goed, whatever!) en veel kodakjes gemaakt!

Weer ergens in the middle of nowhere gekampeerd, Me like! Wat verhalen van Simon en ik had in de planning om vroeg naar bed te gaan maar daar zag ik alweer gauw vanaf en heb wederom lang liggen kletsen met Rob en vallende sterren gekeken (en naar insecten zo groot als straaljagers die een eind aan hun leven probeerden te maken door zichzelf het kampvuur in te kamikazeren!) Another perfect day zou ik zo zeggen!

De volgende dag was het dan zo ver: Uluru, The Rock, Ayer´s Rock enz. Wat een tegenvaller! Natuurlijk is het een onwijs indrukwekkend en schitterend ding om te zien en ook alle verhalen die erbij hangen en de rol die het in de aboriginal cultuur speelt zijn schitterend. Maar het toeristisch gehalte: GADVERDAMME! Al de japanners en rijke mensen die met hun dikke/gespleten reten in een kolossale airco bus zitten en die er dan even uitgelaten worden om meteen te beginnen te klagen over de hitte en over de vliegen en over het stof (ik had de neiging om ze allemaal te gaan knuffelen, en dan niet lief bedoelt; ik was bezweet, behaard, bevliegt en bestoft!) om toch maar een miljoen foto´s te maken van het ding en zonder ook maar enig respect te tonen de rots te beklimmen!
Het zit namelijk zo: De rots wordt beheerd door de aboriginals maar er is een sort van committee en daar zit de overheid ook in en je raad het al: de overheid heeft al het geld. De aboriginals willen dus liever niet dat de rost wordt beklommen omdat het zo´n enorm heilige plek is (ze willen hem liever helemaal afsluiten voor publiek maar dat gaat nooit lukken) maar kunnen het de mensen niet verbieden omdat de geldkraan dan dicht gaat. Ze proberen de mensen wel te ontmoedigen om te klimmen door ze te vertellen over hun cultuur en tradities. En dan heb je nog tig mongolen die het wel doen! Grom! Ik zou bijna zeggen dat het goed is dat er al 36 vanaf zijn geflikkerd maar als er nog iets ergers is als het ding beklimmen dan is het wel daar dood gaan als westerling! Maar goed, je doet er helaas niks aan (alhoewel ik wel een paar zeer vernietigende blikken heb geworpen, maar ik had mijn zonnebril op….doh!). Een vermoeiende wandeling,niet door de route, die was zo plat als een dubbeltje, maar door de hitte (38 graden….in de schaduw…voor de temperatuur in de zon kun je dr zon 20 bijtellen!) halverwege lunch gehad en daarna naar het resort (nog zoiets afschuwelijks toerischtisch: overall droogte en waterrestricties en daar waren ze bezig de weg te sproeien om het rode stof eraf te krijgen…grrr!) om een middagjes rustig aan te doen en af te koelen!

`s Avonds was het tijd voor iets specials: zonsondergang bij Uluru. De rots is namelijk van een dusdanige samenstelling dat ie telkens van kleur verandert! Zeer apart! Ook reden genoeg voor de bussen vol spleetogen en grijze duiven om ervan te genieten zittende achter een tafel met krakend wit kleed en champagne! Wij hadden ook champagne, uit plastic glazen, en bier, zo uit het blik! En een lege maag, en een staat van half uitgedroogd in de hitte! Het werd een dolle boel en het draaide erop uit dat we steeds meer ubertoeristen betrapten op het fotograferen en filmen van ons…we waren dan ook wel een attractie: Tien vieze stoffige mensjes (we hadden wel gedoucht maar geen moeite genomen schone kleren aan te trekken!) opelkaar gepropt op het dak van een jeep zaten te schreeuwen lichen en zingen (en natuurlijk foto´s van de rots maakten). Hilarisch! De zonsondergang eindigde met een ijsgevecht in de woestijn en toen terug naar het resort voor een heerlijke hotdog en hamburger! Die nacht sliep ik voor de verandering op het dak van de jeep, ook leuk! We moisten de volgende dag echter om 5 uur op voor zonsopgang en op een of andere manier dacht mijn lijf dat ze zonder mij weg zouden rijden en schrok ik dus ieder uur wakker….tja, I never said I was normal!

Dat was deel 2....dacht dat ik aan twee uur wel genoeg zou hebben...maar nee....we hebben nog The olga's, Kings Canyon, slangen, helicopters, West MacDonnell ranges en Alice Springs!

To be continued!

Bib