Natuurlijk weer later dan verwacht maar hier dan toch deel 1, overige delen volgen zo schnel mogelijk!


Hallo allemaal!
Nou daar komt het dan! Zit hier gezellig op mijn stapelbedje met een luxe laptopje op mijn schoot een verhaaltje te typen! En niet zo maar een verhaaltje, heb tien dagen outback tour te vermelden en dat is niet zo makkelijk! Maar ik heb braaf aantekeningen gemaakt en zal mijn best doen!
Het begon allemaal op een donderdagochtend veel te vroeg, mam en ik hadden onze laatste nacht “alleen” goed doorgebracht, nog even een flink gevecht gehad (ik won ) maar toen lekker gaan slapen. De wekker ging rond een uur of vijf denk ik, en normal gezien is dat natuurlijk veel te vroeg voor ons biebje maar omdat er een zekere opwinding in de lucht hing zoals je als kind altijd veel te vroeg op was met sinterklaas of je verjaardag, stond ik al snel klaarwakker naast mijn bedje! Ontbijtje gehad, laatste spulletjes weggepropt (ik was trots op mezelf dat ik een hele flinke hoeveelheid spullen had bestempeld als onnodig voor deze trip en dat ik ze dus achter kon laten, scheelde volgens mij wel tien kilo!!!!) Bepakt en bezakt aan een slapende straat gaan staan (het was een van de hoofdstraten en er was niet veel te beleven zo `s ochtends vroeg, ze noemen Adelaide dan ook niet voor niks een big country town!) en toen maar wachten. Het duurde een tijdje maar toen zagen we eindelijk een flinke jeep met trailer en het bordje “headingbush” aankomen rijden! De jeep stopte en een langharige baarddragende betatoeerde man stapte kwiek uit de auto en stelde zich in superplat australisch accent voor als Simon! Dat was m dan, onze gids! Mam was al gerustgesteld, de gids was al van haar leeftijd (en toen we het later vroegen bleek ie pas 36 te zijn, ongelooflijk wat een leven in de outdoors en een flinke nicotine consumptie wel niet met je kan doen!!!) In de auto ontmoetten we Anita, een 26 jarige Rotterdamse. We verrtrokken om de rest van de groep op te halen bij de verschillende hostels in Adelaide, na een tijdje zat de jeep propvol en was de groep compleet: Mam, ik, Anita uit Nederland, Camilla uit Denemarken (later bekend als prinses Camilla..grrr), Korina uit Nederland, Roman en Febian uit Zwitserland, Jurgen
uit Duitsland, Peter uit Denemarken en Rob uit Engeland! Het was een mooie mix van leeftijden, nationaliteiten en karakters! We reden naar het Hoofdkantoor van de organisatie waar we nog even een formulier moesten tekenen dat als we doodgingen dat het dan hun schuld echt niet was enz ! Toen was het dan tijd! We were off! De eerste dag stonden er flink wat kilometres op de planning en het was voor iedereen dan ook een mooie gelegenheid om elkaar te leren kennen, wat slaap in te halen (Peter heeft het knikkebol kampioenschap met glans gewonnen, dag 1 t/ 10, alhoewel ik een dag nog hem het vuur nog wel aan de schenen heb gelegd!!) en te wennen aan het comfort in de truck,comfort dat zover reikte als: de bankjes bedekt met een dik kussen, aan het eind van de trip begon ik eens te filosoferen over hoeveel liters zweet er wel niet in die kussen gedropen was, als ik alleen al uitging van de velen keren dat ik zelf met een bezwete reet die auto uitsprong dan is het heel veel zweet!! Maar goed, als je op een outback experience gaat verwacht je ook geen comfort, maar ruigheid en viezigheid! Een lunchstop gemaakt in Port Augusta waar we aan het water (verder was er niet veel te beleven overigens!) hebben gegeten en ik heb genoten van een zeer opmerkelijke toiletervaring (knop 1 opent de deur en laat een kalmerend muziek het hokje incirkelen, knop 2 spoelt door knop 3 geeft je zeep knop 4 geeft water, knop 5 droogt je handen en als je er langer dan tien minuten opzit krijg je ook nog een gratis douche aangezien he teen zelfreinigend ding was) en het grappige tafereel van een groep waarvan iedereen meteen zijn beste beentje voor wil zetten als het aankomt op meehelpen. Weer terug on the road en al gauw kwamen de Flinders ranges in zicht waar we eens rondgekeken hebben en een wandelingetje naar een grot met aboriginal paintings. Het waren
de eerste schilderingen die ik zag hier in Australie en ik moet zeggen dat ik een beetje teleurgesteld was; ze zijn wel vele duizenden jaren oud en dat is indrukwekkend maar in de tussentijd zijn ze wel de hele tijd bijgewerkt omdat ze er anders niet meer waren geweest. Maar goed, het is leuk om je in te
beelden dat er weet ik veel hoeveel duizend jaar geleden een naakt bruin mannetje met verwilderd haar heeft zitten kliederen met steengruis en dierenvet en een mooi verhaaltje op de muur heft geschilderd zodat al zijn vrienden ook uitgebreid verslag kregen van wat hij had gedaan, wat ie nog ging doen en wat
er in de omgeving allemaal te beleven was. Zelfs toen hadden ze al reisverslagen en lonely planets, maar dan anders!Na mijn eerste wildplaservaring (ik heb het in Tasmanie tot bijna blaasexploderende toestanden uitgesteld en dit keer kon ik gewoon niet anders en ook nog eens niet over mezelf heen geplast, ik gloeide van trots, ik zal jullie de al te ranzige details besparen maar later op de trip werkte de wind me meer dan eens tegen…er was toch ooit een roddel dat urine goed voor de huis was? Onzin! Mijn voeten zien er nog steeds niet uit!) en wat interessante verhalen van Simon, over de aboriginal cultuur in dit gebied en in het algemeen gingen, we weer onderweg! Ik ga Simon nu maar meteen wat veren in zijn reet stoppen: Wat een geweldig figuur! Hij zat vol met verhalen en wist ons heel veel dingen te vertellen over van alles en nog wat, jammer altijd dat je al die feitjes weer snel vergeet! Het opmerkelijke was dat ie er als een bad boy uitzag met zijn lange haar, baard, oorbellen en tattoo´s, en het misschien ook wel was als je hem niet kent: Middelbare school niet afgemaakt enzenz Maar hij heeft zichzelf zoveel geleerd en weet zoveel dat het gewoon
geweldig is! Daarbij was de kerel ook complete gestoord, het bleek al uit wat grapjes en opmerkingen maar we werden er pas volledig mee geconfronteerd toen ie de volgende dagen de auto met modder bekogelde (en vergat dat zijn deur nog open stond) ervandoor ging met mijn BH, bij ayers rock een gevecht begon met de ijsblokje die de verwende kuttoeristen achter hadden gelaten, poseerde als een model op de plek waar eens de set van Mad Max was en weet ik veel wat nog meer! Maar goed, de reis ging verder, nog even een stop gemaakt bij een ruine, jajaja, een ruine in Australie; het was dan wel niet zo oud, maar geruineerd was het zeker: Een oud cattlestation van eind 19e eeuw waarvan alleen nog maar wat restanten van muren overeind stonden! Ik wou de uitdrogingsdood in de woestijn kostte wat het kost vermijden dus had het op een tanken gezet met als gevolg dat ik alweer moest plassen, zag ik daar op een bord hoopvol toilet staan, bleek het het toilet uit 18-zoveel te zijn dat beplakt was met waarschuwingsborden over instortende muren!

Het was trouwens heel bizar om te zien hoe groen de woestijn was! Het was dan wel nog niet echte woestijn want de Ranges zijn een sort berggebied, maar je zag aan de begroeing dat het al wel woestijnachtig aan het worden was, maar het toeval wilde dat het gebied waar we doorheen redden twee weken geleden totaal overstroomd was geweest door flinke regens met als resultaat weggeslagen stukken weg en heel veel modder maar ook nog heel veel groen, heel bizar om te zien!Wel mooi, gaf een heel apart gezicht!

Bij het cattlestation kreeg ik nog even valse hoop toen simon vertelde dat er iets verderop een kerkhofje was en dat de overstroming misschien wel wat skeletten had bovengehaald! Ik vlug erheen kodakker in de aanslag...maar helaas!

Toen was het tijd om een plekje voor het kamp te zoeken maar niet voordat we nog even genoten hadden van alle kangeroes ,emu´s (en schapen, ik heb nog geprobeerd wat uiers te betastten!) die overal langs de weg dartelden! Leuk leuk!
Vooral die emu´s, Korina vergeleek ze met rennende parasolletjes en met wat fantasie kreeg je dat er ook zeker uit! Ze waren in ieder geval flink onnozel!
Onze kampplek was ergens op het land van een boer en we hoorden het geblaat dan ook al in de verte! Mijn eerste taak van de trip was op het dak van de jeep klimmen en alle swags naar beneden flikkeren! Superleuk, jammergenoeg niemand geraakt! Nu hoor ik alle hersentjes al kraken; wat is een Swag? Nou dat is een soort grote canvas hoes in de vorm van een slaapzak waarin een matrasje ligt en waar je met slaapzak en al in kan kruipen om hem dan dicht te ritsen zodat dingo´s en andere beesten niet aan je teentjes konden knabbelen! Eten gekookt en nog even de omgeving verkend om te zien of er nog een andere touroperator in de buurt sliep om ze de stuipen op het lijf te jagen! Helaas! Wel nog even mezelf de stuipen op het lijf gejaagd met het plassen in het donker; het is een ding dat ik het zo doe (vond ik al knap) maar als je dan zo gehurkt zit in het
aardedonker met alleen je zaklampje en heel veel geritsel dan lijken die schaduwen te bewegen en dan neemt mijn fantasie een loopje met me! Gelukkig had ik de juiste plek achter de boom gekozen; twee meter verder en ik had mijn tere kontje in het web van een giftige redback spin geplant! Vrij vroeg gaan slapen wat ook een heel aparte ervaring was: Eerst die swag uitrollen, dan erin kruipen voordat er beestje inkruipen en dan ook nog eens zorgen dat je comfy ligt! Dat duurde dus even! Maar dan heb je ook wel wat: een lekker warm en knus
bedje met een fris briesje langs je wangetjes, het gesnurk van je medereizigers in je oren en boven je hoofd duizenden twinkelenden sterren! Schitterend dus! Als een blok inslaap gevallen en midden in de nacht wakker geschrokken van het geluid van een man met een rode porsche die me daar midden in de bush op kwam zoeken! Altijd leuk! Dus maar mopperend mijn bedje uitgekropen en ook dat ongemakje verholpen!
`s ochtends op tijd wakker, ontbijt en on the go again! Want dat deden we veel; rijden! In totaal hebben we in plaats van de 1500 km die het over de snelweg van Adelaide naar
Alice Springs is hebben wij 3500 km over hobbelende gravelwegen en door de meest afgelopen gebieden gestuiterd! Supergeweldig, een kont die je amper meer voelt na weer een paar honderd kilometer dirt road maar ook allemaal plekken waar je je als Remi op de wereld waant, buiten je tien medereizigers, en waar het eruit ziet alsof er nooit een mens gekomen is (op de weg na dan, kangeroes en emu´s leggen geen wegen aan!)! Maar goed, die dag weer op weggegaan eerst gestopt in Wilpena Pound om daar een wandeling door bossen en de Bergen op te maken voor een schitterend uit zicht.Daarna verder gecrosst over verder afgelegen weggetjes en een paar flinke plassen water brachten het jongetje in Simon boven en hij racete dan ook zo hard mogelijk erdoorheen (niemand deed moeite zijn raampje dicht te schuiven, we konden wel wat verfrissing gebruiken!) toen mam aan het eind van de weg als grapje riep: AGAIN!AGAIN! Kwamen we er nog maar weer eens achter dat Simon gek was: Hij gooide de truck in een onmogelijke bocht en reed het weggetje nog een keer, en nog een keer!
Toen weer verder over wat mooie weggetjes gecrosst om af en toe even te stoppen als er 500 miljoen jaar oude rotsen waren of een huurauto die achterlijk genoeg was om vast te komen zitten in de modder en zijn as af te laten breken! Wij troffen de auto verlaten aan en het zag er niet naar uit alsof het verhuurbedrijf veel haast had het ding op te halen! Toen de lol er wel vanaf was reden we verder!


De eindbestemming van die dag was een aboriginal community genaamd Iga Warta. Hier woont een groep aboriginals die proberen bezoekers wat meer inzicht en begrip voor hun cultuur te geven! Dit deden ze om te beginnen door ons om te kopen met een douche en een zwembad (ik was geshoqueerd, ik wilde tien dagen lang in mijn eigen viezigheid rond blijven lopen en gaarsmoren, niet douchen!) en toen werden we met een busje naar een Ochre pit gebracht, dit is een plek waar de aboriginals heen gaan om hun lichamen te beschilderen met verschillende kleuren steen gemengd met dierenvet voor ceremonieen enz. Wij hadden de eer en het genoegen om ook beschilderd te
worden, alleen onze gezichten: de mannen strepen en de vrouwen puntjes....Na dat gedaan te hebben was het tijd om terug te keren naar de gemeenschap waar we lekker rond het kampvuur gezeten hebben en gegeten hebben! Later die avond kwam terrence (een aboriginal) ons meer vertellen over zijn cultuur; verhalen over de sterren, verhalen over de rotsen, verhalen over moeder aarde. Care Share and Respect, dat zijn de pijlers van de aboriginal cultuur...denk daar maar eens over na! vooral als jeje bedenkt dat dit de oudste overlevende cultuur ter wereld is, dan weet je dat er toch wel iets moet zijn wat het laat werken!! En dat is nog iets wat ik zeker heb opgestoken van deze trip; Simon heeft ons heel veel over de aboriginals hun cultuur, verleden en huidige situatie verteld en dat heeft voor heel wat meer respect gezorgd en ook zeker een leergierigheid om meer over deze cultuur te weten te komen, het is namelijk een schitterende cultuur, hoe ze in touch zijn met de natuur hoe ze verhalen vertellen die onverklaarbare dingen verklaren en hoe ze omgaan met de dingen om zich heen! Maar er zit ook een flinke keerzijde aan al die pracht en praal: Het is gewoon een feit dat de aboriginals in Australie keihard gediscrimineerd worden, hogere werkloosheid, sterfte en ziekte cijfers en hebben en ook een hogere criminaliteitsgraad. Dit alles is natuurlijk niet goed en voor veel mensen hebben de “Abbo´s” (zeg dat nooit!) dan ook niks goeds te brengen! Ik kan me voorstellen dat er ook veel toeristen met dit idée naar huis gaan: Ze bezichtigen Ayers Rock en komen dan in Alice Springs, niet echt de meest gezellige stad van Australie: er hangt een beetje een akelig sfeertje en er hangen vooral veel aboriginals op straat die je vragen om geld, door het donker alleen over straat wordt al helemaal afgeraden! Als je alleen maar dat gedeelte van de aboriginal cultuur meekrijgt is dat gewoon vertekenend voor de rest, en doodzonde! Die mensen zijn misschien pas 40 jaar geleden voor het eerst in aanraking gekomen met de westerse cultuur, en op geen leuke manier! Ik vind niet dat je ze veel kwalijk kan nemen! Maar genoeg gepredikt!

Ook nog wat liedjes rond het kampvuur gezongen en de avond beeindigd met het bakken van een “damp”: Een bal deeg gemaakt van meel en water wordt begraven in het hete zand onder het kampvuur om
er vervolgens als brood uit tevoorschijn te komen! Eerst al het stof, zand en as ervan afgeslagen om het vervolgens met wat room en jam gemaakt van een lokaal vruchtje op te peuzelen! De avond afgesloten met Rob en peter wat hangend rond het kampvuur en luisterend naar een muziekje en natuurlijk turen naar de sterren; ik heb wel duizend vallende sterren gezien!

Dit is het dan voor deel 1! De rest komt donderdag, dan ben ik weer in Adelaide, alleen! Mama is vandaag vertrokken vanuit alice springs richting sydney om daar nog en weekje te blijven en dan alweer naar huis te gaan! We hebben 6500 km samen gedaan en het was helemaal geweldig!!!!!Dus voor life
verslagen kunnen jullie haar binnekort lastig vallen! Het afscheid was wel even moeilijk, dit wordt toch de lange ruk, 6 maanden! Maar goed, I will survive! Vertrek morgen met Simon terug naar Adelaide, daar doen we twee dagen over en dan ben ik woensdagavond laat in Adelaide en dan ga ik deze tour eens goed verwerken (jajajaja, ook foto´s!)
Bye!!!!!

Ps: sorry voor spelfouten en andere vreemde dingen in de opmaak, heb t gemaakt op een apple computer met engelse autocorrectie, dat zorgt voor rare dingen, en ben te lui om het te checken!